دنيا را بد ساخته اند .

کسي که تو را دوست دارد ، تو دوستش نداري

کسي را که دوستش داري ،

تو را دوست نميدارد .

اما کسي که تو دوستش داري و او هم تو را دوست دارد

با رسم و آئين هرگز به هم نميرسند ...

عشق                                      بيداد    من

باختن                  يعني                    لحظه                 عشق

جان                          سرزمين             يعني                        يعني

زندگي                                 پاک من عشق                               ليلي و

قمار                                                                                    مجنون

در                              عشق يعني ...           شدن

ساختن                                                                               عشق

دل                                                                                   يعني

كلبه                                                                        وامق و

يعني                                                                   عذرا

عشق                                                           شدن

  من                                                عشق

 فرداي                                يعني

  كودك                        مسجد

  يعني             الاقصي

عشق  من

     ازم پرسيد به خاطره کي زنده هستي؟ با اينکه دوست داشتم با تمام وجودم داد بزنم "بخاطر تو"، بهش گفتم : "بخاطر هيچکس"

      پرسيد : پس به خاطره چي زنده هستي؟ با اينکه دلم داد ميزد "به خاطر دله تو"، با يه بغز غمگين

     بهش گفتم "بخاطر هيچي"  ازش پرسيدم : تو بخاطر چي زنده هستي؟ در حالي که اشک تو چشمش

                            جمع شده بود گفت : بخاطر کسي که بخاطر هيچ زندست .

 زندگي 3 بار بهت دروغ ميگه :

1) وقتي به دنيات مياره  .

2) وقتي عاشقت مي كنه .

3) وقتي زندگيتو ازت مي گيره 

   تا بهت بگه خواب بود و بس

شمعي در تند باد

نامردمان كوردل ، حرمت نگاه پاك را به شكستن وقار و كمال ، مخدوش گرداندند و لگام كينه و عدوت را به ديباچه افكارم سوق مي دادند ...

اين چه طريقيست در اين عالم كه هواي نفس و مقام ، ديده را به در آن دم كه اشك ديده ، عبرت شبهاي تاريك و تارم بود ؛ بيراهه مي كشـــانند .

ناگاه نوايي برخاست ؛ تبسم الطاف كردگارم بود كه نعره كنان ، جامه بر مي دريد و مي آمد ...

فرو بردن انفاس ، به سرانجامش رسيده بود ؛ ديدگان ناپاك ، به دار حرمت آويخته و ته مانده اعمالشان به قيامت رهنمون گرديدند تا عبرتي باشند از براي نامردمان بي سرانجام ...

 

خالقا ؛ از تو آموختم ، صفاي ديدگانم را ، معبودا شمع ها هم به كمالت در تندباد وقاحت روشن مي مانند تا ديدگانم را به صفايش نزديك بنمايند ...

اگر من شاعرم شعرم تو هستي

اگر من ماهرم مهرم تو هستي

اگر من عاشقم عشقم تو هستی

مي نويسم خاطرات دختر افسانه را

تاببيند سرگذشت يك نفر ديوانه را

اگر صدبار مرا از خود براني دوست دارم

به زندان حقارت هم كشاني دوست دارم

گلي گم كرده ام در باغ هستي گلم پيدا شده آن هم تو هستی

چشمام وقتی زيباست که پر از اشک باشه

اشک وقتی زيباست که برای عشق باشه

عشق وقتی زيباست که برای تو باشه

تو وقتی زيبايی که برای من باشی

کاش بودي تا دلم تنها نبود تا اسير غصه فردا نبود
کاش بودي تا نگاه خسته ام بي خبر از موج و دريا نبود
کاش بودي تا دو دست عاشقم غافل از لمس گل مينا نبود
کاش بودي تا زمستان دلم اين چنين پر سوزپر سرما نبود
کاش بودي تا فقط باور کني بعدتو اين زندگي زيبا نبود

تشت افکارم ... و صدایم تا به سرای افق هیچ نمی داشت پژواک

در همی

من بي‌تابي‌ام را به كسي نمي‌گويم
                                   من هرگز انتظارم را با كسي جز پرندگان سبك بال تقسيم نمي‌كنم
                                   من صبوري‌ام را فقط از سنگ خارا مي آموزم
                                   من داشتن دل دريايي را از چشمه مي‌آموزم
                                  من لطافت احساسم را فقط از شبنم صبحگاه مي‌آموزم
                                   من استقامتم را فقط از كوه‌هاي سر به فلك كشيده مي آموزم
                                   من همه چيز را از نهايت آن مي آموزم
                                    زيرا او به من آموخته كه نهايت چيزي را بياموزم
                                    و من اورا نهايت همه چيز مي‌دانم
                                    فقط او ...
                                                    شايد تو به نوشتهاي من بخندي
                                                          ولي من به خنده‌هاي تو فكر مي‌كنم
                                                                  و باز مي‌نويسم ، مثل هميشه ...

حرف نميزنم ،بمون            بقض نميکنم، ببين

نوازشم کن و ببين ،عشق ميريزه از صدام

صدام کن و ببين که باز ،غنچه ميدان ترانه هام

اگر چه من به چشم تو کمم، ولی ميرم گمم

آتشفشان عشقمو دريای پر تلاطمم

گريه نميکنم، نرو               آه نميکشم ،بشين

حرف نميزنم ،بمون            بقض نميکنم، ببين....

قاصدك! هان، چه خبر

در دلم مي گريند.آوردي؟

آن در ایام که پروردگارم در کمال رحمت ، به دیدگانم آموخت رسم محبت را ، جاودانه نوای درونم را بر کمانچه افکارم ، به طریقی رهسپارت کردم ، که نوازش ترنم اصواتش ، بر روزنه ای از پنجره محفل زادگاهم ، تبلور حضور گرمت را در خاطرم مرمت گرداند ...

چنین بود که سیر صعود دهشتناک غرور سرکشم ، در پس این وادی بی مانند ، خبر از چرخش امواج گیسوانت را بر صفحه یادمانم نقش میداد تا کلامت را بر خاطر آورد که می گفتی : می تکانم از شانه هایت تنهایی به سرانجامت را ...

و من نا آرام و پریشان ، شرمگین از وقار بی پایانت ، خطابت کردم و افزودم : چه بیهوده می اندیشی ، که عبس باشد تکانیدن برف از شانه های آدم برفی ، در قعر ظلمت این شب برف آلود ...

صریحانه نگریستی و پاسخم گفتی : به همان دلخوشم که بذل پروردگارم شامل احوالم گردید تا پیله یخبندان وجودم ، بانی خلقتی باشد که آدم برفیش نامند ...

آری ... آری ، من همان برفم که یخبندان نگاهش ، پیکری از آدمی بر جانم نواخت ...

خالقا ، شاکر درگاهت نگاهم دار ، که تا برف و یخبندان با همند ، بهار نیز مانگار است ...

حق یار همتون

امروز شنيدم که رفته اي

و دلم باز شکست

و تنم باز گريست

و نگاهم پی ياری گم شد

من چه تلخم امروز!!!

جز مرگ چاره ای هست......./ولی افسوس او نیز مارا تنها گذاشت

عشق يعنی با پرستو پر زدن                       

                                     عشق يعنی آب بر آذر زدن    

عشق يعنی چون محمد پا به راه                  

                                        عشق يعنی همچو يوسف قعر چاه

عشق يعنی بيستون کندن به دست                

                                      عشق يعنی زاهد اما بُـت پرست

عشق يعنی همچو من شيدا شدن                  

                                    عشق يعنی قطره و دريا شدن

عشق يعنی يک شقايق غرق خون                

                                        عشق يعنی درد و محنت در درون

عشق يعنی يک تبلور يک سرود                  

                                      عشق يعنی يک سلام و يک درود

چه می شد گر دل اشفته ی من به شهر چشم تو عادت نمی کرد

پرستوی نگاهش ناگهان از دل اشفته ام هجرت نمی کرد

چه می شد اولین روز جدایی برایم تا قیامت شب نمی شد

وجود پاک و سرشار از امیدت  گرفتار سکوت و شب نمی شد

چه می شد می توانستم برایت غزلهایی بگویم عاشقانه

و یا در اخرین مصراع شعرم بگیرم از وجودت یک نشانه

چه می شد زیر باران نگاهت گل نیلوفری را دیده بودم

و یا از باغ همسایه شبانه گل مریم برایت چیده بودم

آه آه

چه می شد اولین روز جدایی برایم تا قیامت شب نمی شد

وجود پاک و سرشار از امیدت گرفتار  سکوت و شب نمی شد

چه می شد زیر سقف نیلی شب کنارم عاشقانه می نشستی

نمی گفتی مسافر هستی امشب تو بغض خسته ام را شکستی

نمیدانم کدامین آه سوزاندم ؛ یا کدامین سوز ، از خراباتم شرابی را به اعماق اذهانم رسوخ گردانید . شاید همان پیر دیر ، روشنای محفل ظلمانیم را با اشک خمیده مژگانش به فراسوی افکارم سوق میداد که ناتوانیم را به رخسار دلدارم رهنمون گرداند ... فریادها دیگر یارای پیکار با سکوت را نمی دارند و این من که در فراقش ، زبان در کام می دارم  و در دل ، همان فریادها را همراه ...

معبودا ... آفریدگار فریادها ...  کلامم را به افق می سپارم ، شاید نغمه آخرین فریادم  در خاطرش نقش بندد ؛ همچنان دوستت میدارم .

لغزش اشک در سراشیب گونه های سرخ جامه اش ، نشان از فراق دلداده ای است که با گاهشمار باقی عمرش ، در پی آن شمیمی بسر می برد که به شکوفه ای از بهار نارنج می ماند ...

و من ...

و من ، در گیرودار تشویش و ازدحام تصاویر کلامش و در آستانه صعود به قله برق نگاهش ، طریقی را برگزیدم ، که رسیدن به انتهای ناپیدایش مرا به ابدیتی نزدیک گرداند ، که سرسبز تر از آن باغیست که روزگاری ، پنهان ز دیده ها ، بی دلهره و هراس ، به فتح آستانش پرداختیم ..

اکنون که در این ظلمت شب ، در فراق گرمای گریبانش ، سعی در فتح دوباره آن باغ را داشتم ، جز سراب ، فریادرسی ، یارای همنوایی با لغزش گامهای سنگینم نبود ...

آه خدایا ... خداوندا ، شمعی سوزانم گردان ، تا کلامش پروانه ام باشد ... یا ربا ، سوختنم را ابدی گردان تا شاید کورسوی ناشی ازآن سوختن ، خالق انواری باشد که پروانه ام  را به من نزدیک تر می گرداند ...

اشک بود و آهی ... و فراقی به وسعت ابدیتی بی سرانجام ...

و سرابی بود از آفتابی ،‌ که غروب آکنده از اندوه بی پایان آن ، افق را به دیدگان سرخ جامه اش ، ملموس رویاهای پر ز خاطراتش گردانیده بود ، که در فراق دلداده ای مجنون ، نظاره گر طریقی بود که سرابش بدان رهسپار گردیده بود ...

و نفسهای به خم افتاده اش به امید دیداری دوباره ، همصدای ترنمی بود که گاهشمار دیدار آن سراب را زمزمه میکرد ...

و زمین طریقی بود که آن اشک و آه را به سرانجامی رساند که حتی رویا نیز یارای بازگویی آن یادمان را نداشت ... پایانی که خبر از پیچش امواج گیسوانش را بر گریبانم میداد ...

انتظار به انتهایش رسید ... سراب اینجا بود ... و زمین به آسمان نزدیک گردید تا وصال با ابدیت ، زمزمه حضورش را به هفته ای از وحدت الهی جشن گیرد ...

هجرت به پایانش رسیده بود ، تا حرمت آن سراب را به پیچشی لرزان ، در پناهگاهی ظلمانی ، ابدی گرداند ...

اینجا سرزمینی بود که دلداده ای پایکوبان از وصال آن سراب ، خاطره سازی میکرد ... دریغا که تقدیر بهانه ای شد برای رفتن ... دل کندن ... دیگر شب فرا رسیده بود و سراب آن غروب به پایانش نزدیک می شد ... زمان می گذشت و حسرت بیداد ...

شب آمد و آن سراب در انتظار طلوعی دیگر به پایانش شتافت ...

اشکها سرازیر گشتند ، تا زمزمه ای باشند یاد را ، به امید رسیدن به نگاهی ، برچیده از وصالی ، در محفلی دیگر از دیاری ...

پروردگارا ، حاکمی بی گفتمانی ... قطره ای از جفایت را عطایم کن تا سرابم را به طلوعی دیگر به نظاره بنشینم ...

حق یارتون

فریادی در دل شب

درد بی پروا به درونم نشانه می رفت و اشک ناگاه در سراشیب قله چشمانم ، بی پرسش از یادم ، رهسپار طریقش بود ... روزگار عمرم بر همین منوال ، پرپر شدن گلهای خاطراتش را نظاره میکرد ...

روزها و ساعتها در این وادی بی مانند ، غافل از تندیس خاطراتم ، گام بر می داشتند و می رفتند ... تا که آن شب ، به ابدیتی راستین ، متولد گردید ...

آن زمان که فریادی در دل ظلمت شب ، سکوت بی پایانم را به نجوایی پر ز آرامش بی سرانجامش ، در هم شکست و کلامی که تا آن شب یارای باز گفتنش را نداشت ، بر زبان جاری نمود ...

کلامی که پژواک ترنم انفاسش را ناله هایی سوزانتر از آن آتشی که بر جانم رسوخ کرده بود ، به نسیمی پاکتر از اشکهای شادمانیش ، دلنواز دیدگان بر هم خوابیده ام میکرد ... که سرانجامش جان سپردن در آغوش ظلمت شب بود که زمزمه حضورش را بر صفحه خاطرم نقش میداد ...

صبر متولد گردید تا پلی باشد برای دستیابی به تندیس عشقی از بارگاه الهی ، یا ربا  ...  اکنون کــه ریسمان این خلقت زیبایت به انتهایش نزدیک می گردد ، بر جـان خسته ام مرحمت فرما ،  تا جان  سپردن در آن ظلمت شب ، همان تندیس را به درونم رهسپار گرداند ...

چشــم داشت

بیمناکم از احوال پروانه ای که ترنم بر هم تابیدن باله های پریشانش ، دیدگانم را بر حسرت تابش امواج نگاهت مدهوش گرداندست ... روزگاریست که آشفته از این های و هوی می مانم و کلام آمیخته به اندوه بی سرانجامش ، بر سراب تاریک افکارم مزید گشته است ...

مادامیکه تنها مأوای درونم ، سایه از الطاف کردگارم بود ؛ پاسخی از برای آن آهی که نهادش بر می افروخت در خود نیافتم .

آری ... می دانم ؛ می دانم در گیرودار شباهنگام ، خیره به آسمانی عاری از انوار می گشتی ؛ و در هراس ، که مبادا سپیده دم ، امیدت را از رؤیت تیرگی گریبانش محروم گرداند ...

آه ... آن خلقتی که می تابد ، فارق از چشم داشت ؛ می پروراند و حیات می بخشد ، بی کنایه و منّت .

قادرا ... تصویری از آفتابم گردان ، شاید پرتوی از هزاران ، روزگاری بر فراز دیدگانش فرود آید و کلامم را چون نسیمی به اعماق افکارش رسوخ گرداند ؛ دوستت میدارم ...

بی قـــرار

صامتی بی قرار رحمت کردگار ، که زبان در کام خشکانیده بود ، در برزخ ویرانگری که با قطره ای از آن شراب پیاله الهی ، شیدای عشرتش بود ،‌ یا رب کنان در انتظار آن رویداد ، دستان لرزانش را به آسمانها دراز کرده بود تا مبادا نیم نگاه رحمت بی انتهای خالقش ، از افکار گسیخته بر پیچ و تاب اذهانش روی بنماید ... شاید ، فراقش را به دلدارش به وسعت تار مویی گرداند ...

بارالیها ، می سرایم به نیمه شب و می مویم به سحرگاه ، تا بدانی رنگ اشکم ، شاهد نیمه شبم بود که حرمت خاطر پریشان دلم را به لغزش دستان کشیده به آسمانم میکرد ...  رویداد زیبایم به انتهای حکایتش نزدیک است ... گر چشم عنایت معبودم به سویم گشوده گردد ، تا به پایان عمر ناچیزم ، کمر به الطافش خمیده می گردانم و نماز شکرم را به ترنم پیاله شراب پروردگارم به پیمانه در خواهم کشید ...

خداوندا به کام می نهم کلام بی پروایم را ... تا که رنگ خون دلم را به سرسبزی نگاهش جاودان گردانی ... و شاکر ، تا اولین کلامم ، زمزمه نقش رحمت زیبای تو باشد ...

 

کاش ميشد عشق را تفسير کرد

خوابه چشمان تو را تعبير کرد

کاش ميشد همچون گلها ساده بود

سادگی را با تو عالمگير کرد

کاش ميشد در خراب آباد دل خانه احساس را تعمير کرد

کاش ميشد در حريم سينه ها عشق را با وسعتش تکثير کرد